aRda

2012-02-08T23:02:00.000+02:00

"Bazen insan öyle özler ki; özlenen bilse yokluğundan utanır." Aziz Nesin

Göbek adı: PhD

2012-01-21T01:24:00.001+02:00

Gün, yine her gün olduğu gibi telefonun alarm sesiyle başlamıştı. Ertelemek için uzanan uyuşuk eller hangi tuşa bastıysa bastı, ses kesildi; ve kapattığı gözleri derin sessizlikten ürkerek bir anda irice açılıverdi.
Gün, yine her gün ki gibi sade ve sıradandı. Tek fark acele adımlarla enstitü kapısının tozunu erkenden alıp ilgili evrakı Ankara’ya gönderme gereği idi. Ertesinde yine fakültenin sıkıntılı bençlerine dönüp bitmeyen kültür çalışmalarını devam ettirmeliydi.
Fakülteye dönüş yolunda onunla karşılaştı. Aslında uzun zamandır miskinlikten dökülüyordu ama nasıl olduysa o gün özenli çıkmıştı; kokularını sürmüş saçını taramış ayakkabılarını parlatmıştı. Sanki yıllar yılı gardını düşürmediği kadınla o yolda karşılaşacağını hissetmişti. Hâlbuki Dersaadet’in böyle bir buluşmaya vesile olacağını bin yıl düşünse akıl edemezdi.
Merhaba dedi ışıl saçlı minik filozof hanım her zamanki ukala edasıyla. O da yanıt verdi. Aynı tonda. Karşılıklı gelip bir an durdular. Sustular. Aynı şeyleri düşündüler... yıllar yılı her iki afakı da sarmıştı çelik zırhlı duvar. Aşılamayan o serhad, aslında karşılıklı alınan gardın yüksekliğinden başkası değildi. Biri gel dese, gel tut elimi.. İşte o an her şey bitecekti. Yıllarca inatla sürdürülen asimetrik psikolojik savaşın bitişi, o iki maskeden birinin çıkarılmasıyla sonlanacaktı.
Sessizce, hiç konuşmadan tartıştılar; bakışarak. Kadın eklemlerinin sızısına dayanamadı. Oğlanın kendisini her seferinde etkileyen uzun ince parmaklarına dokundu, sol elinin tersiyle. Diğer eliyle PhD başvurusu için yanında getirdiği evrakları muhafaza ediyordu, hafif yağmurlu, oksijeni bol, boz bir hava hâkimdi. Oğlan, bu düşüşü şaşkınlıkla karşıladı; arkaya dönüp baktığında geçmişten bugüne gelen çekişmenin hırsıyla an boyu yaşadığı çapraz çelişkiye anlam veremedi, sinirlendi. Didişmeyi sürdürme taraftarıydı. Lakin bunu düşünür ve içinde tartışırken cümlesine koyduğu noktadan gerçekliğe dönünce küçük hanımı tahrik eden ince parmaklı ellerini o hanımın saçlarında buldu. İrkildi. Ani bir refleks ile çekti elini. Bir anda koşmaya başladılar. Otobüs durakları enstitü yoluna çok yakındı. Yol boyunca tüm yüklerinden arındılar. Her ikisi de artık gardını düşürmüştü. Nereye koştuklarını her ikisi de iyi biliyordu. Bir anda güneş battı, hava karardı. Evin kapısına gelince otomatik yanan lambanın ışığında tekrar göz göze geldiler. Galiba bu, her ikisi için de kime koştuğunun teyidi için gerekli bir eylemdi. Zira yol boyu hiç bakışmadılar, konuşmadılar, dokunmadılar.
Oğlan eve girer girmez aç mısın diye sordu küçük hanıma. Evet, açım dedi kadın. Oğlanın gözlerine baktı. Gardını ilk düşüren kadın olmuştu. Maskesini de... Karşılıklı müzakerede bir iki adım düşmüştü. O an yüzünde oluşan müstehzi gülümseme ile durumu eşitledi. Şapşal bir soru olduğunun her ikisi de farkında idi. Oğlanın maskesi de düşmüş oldu.
Düşen maskeyle ortaya dökülen kayısı reçeli dudaklar, kadının kasıklarından oğlana doğru yükselen dinamiği tetiklemeye yetmişti. Oğlanın göğsüne avuçlarını yasladı ve onu ağzının kenarından öptü. Cephe cepheye geldiler. Artık uzaktan uzağa sergilenen savaşın mertçe yaşanılası merhale kaçınılmazdı. Sarıldılar. Oğlanın vücudu yay gibi gerilmişti. Aklı ile bedeninin ters yönde ilerlediğini fark etti. Geçmişteki manasızlıkları sorgulamamak için zihnini zorluyordu. Ancak omuzlarından parmak uçlarına doğru güdülenen uyuşmaya ket vuramadı. Tüm uzuvlarını adresine ulaşması adına serbest bıraktı. Tekrar dudak dudağa geldiler. Oğlan, kadının sırtından beline doğru yol aldı elleriyle. Görünenden daha da zarifti. Kadın, adresi bulmaları konusunda oğlanın avuçlarına desteği eksik etmedi. Oğlanın sol elini tutarak sabırsız ve keşfedilmeye muhtaç bakire kalçalara onu usulca sürükledi. Diğer elin belinde seyretmesi kadın için de hiç fena sayılmazdı. Artık tüm bariyerler yıkılmıştı. Edepli aşk olmaz, bunu görüyorlardı. Her ikisi de nerede olmak istiyorsa orada olacaktı.

Kadın, oğlana pek yakıştırdığı lacivert kareli gömleğin düğmelerini çözerek devam etti ateşe portakal kabuğu serpiştirmeye. Çözülmüş gömleğinin yerini alan kadının böğürtleni andıran memeleri, oğlanın göğsüne düşen cemre misali ilkyazı müjdelemişti bile. Bundan böyle, ne erguvanlar ne de bal arıları bu coğrafyanın mevsim zili olabilirdi. Oğlan bu duruma elbette kayıtsız kalamadı. Akıyordu yaşam; süt gibi; durarak, önündeki tüm damlaları toparlayarak; büyüyerek akıyordu. Oğlan, kadının ışıl saçlarının altında uzanan boynunu kokladı; ve kulağına aRda butlan’ın “Çimen” şiirini fısıldamaya başladı:

“Yemyeşil çayırlara uzanacaksın bakışlarımla,
buz gibi çimlere basacak ayakların,
iç’in ama sımsıcak.
Aralanmış bacakların
med-cezirlere yol olacak,
tutuşacaksın.”

Kadın iyiden iyiye gevşemişti. Şiirin bitişiyle Luis Miguel bu ahengi bir üst perdeye taşıdı. Başucundaki sehpadan titreşimle yükselen ses “Historia de un amor” diyordu. Bir anda hissedilen odanın soğukluğu ile kollarının arasındaki cennet üfleniverdi oğlanın. Luis Miguel, oğlanın sadece 15 dakika önce ertelediği alarmın kendisiydi. Ancak asıl ertelenen titreşimle mırıldandığı “bir aşk hikâyesi” ve yaşanan bu hikâye, 15 dakikalık rem uykusundan başkası olamazdı. Kahroldu.

Resim: Luis Royo

aRda

PAÇOZ

2012-01-06T03:52:00.000+02:00

Ben haklıyım; Rabbena hep bana; ne dersen de sana bir cevabım var; ağzını kapatırım, son sözü ben söylerim; bencilim; bir laf derim, susarsın; en haklı benim, herkes iyi niyetimi sömürmekle mükellef; normalde para için ölürüm ama para puşta yakışır, bana nedense yapışmaz; yemezler, beni kandıramazsın; bugüne kadar hep verici oldum ama suiistimal edildi, artık bencil olmayı öğreneceğim...

Alev Alatlı, paçozluğu şöyle tanımlıyor: Paçoz, kendi çıkarları için her yolu mübah sayan, küstah, beş para etmez, sokak kurnazı, zevzek, müptezel, basmakalıp, palavracı, rüküş, hoyrat, içtensiz, pespaye, nekes, terbiyesiz, aşağılık, ahlaksız, kalleş. Dostoyevski Puşlost (Poshlost) der. Topluma musallat olan, iblis ayarlı, paçozluktur, Puşlost... Puşlost tüm bu kavramları içinde toplayan tanımlama. Bizde de Ömer Seyfettin’in Efruz Bey tiplemesi, Nesin’in Zübük’ü kısmen buna yakındır. Alev Alatlı’nın paçozluk süreci Puşlost’a daha yakın... Ve... Paçozluğun dini, ırkı, sınıfı, cinsiyeti yoktur.

Kimlik ve kişilik arasındaki uçurum; psikiyatristlerin border line dedikleri vaka; mesela, kendini sanatçı olmadığı halde sanatçı görüyor, roman yazıyor, ressam vs...

Sosyal ve özel çevremiz. Çevremiz. Paçozluğu iyi anlamak ve tanımlamak önemli olan. Paçozlaşmadan imtina etmek ve hicap duymak. Özeleştiri ve vicdan. Tüm mesele bu. Evet.

arada sırada

2011-12-30T02:34:00.000+02:00

Bazen gidersin, bir dahadönmemek üzere. Bacağın kopmuş gibi, bıçakla kesip kenara koymuş gibi; acırsın.Sözlerin kifayetsiz kalır. Ortada kopuşun verdiği azap, bölünmenin kanlı,çıplak ve acıtan pornosu. Sözler yetmez, susarsın. Toparlayamazsın. Geriye birkaçkuru söz, bir iki hakaret, anlaşılmazlık, duvarda küçük notlar ve çerçevelenmişen mutlu fotoğraf kalır. Bir de yakana tutturulmuş çeşit türlü etiketler. Onlarsana yapışır. Üstelik iğnenin topuzu da etine yaslanmış. O hiddetle yani. Üstelikdiğer yakan da dopdolu. Üstelik; ve üstelik ne zor aynı dilden konuşmak vekonuşamamak.

Mutlu uyanmak ne zor iş. Aynıtelden çalmak ve söylemek. Pozitif olmak, iyi şeyler düşünmek ne zor. İnanmakne denli yetersiz; sonuca çanak tutmak ve böylece suçu kabullenmek ne kadarkaçınılmaz. 80 cuntası ve sonrasındaki gibi. “Ama” deyip kalırsın. Boğazın düğümlenir.“inanmak” demiştik. Hâlbuki inanmak başarmanın yarısıydı, en son-bundan 30 seneönce. Ne büyük yalanmış. Kandırılmışız.

Kabuğuna çekilmek vemanipülasyondan kaçınmak ezcümle yaşamın kattıkları bize. Zira ne dersekdiyelim akışa yön vermiyor. Tek bir söz var, sihirli söz; o da daha dibe veolağanca dibe sürüklüyor. En hafif iniş için ne gerekiyorsa yapılmalı. Ama bunoktada erdem sayılan dürüstlük bir anda o ince çizgiden taşarak patavatsızlığadönüşüyor. Yani hafif iniş için kıvrak yalanlar duymak iyi hissettirebiliyor. Yanibunu becerebilirsen, köşeye sıkışmış kedi hikayesinde kediye anlık bir şanstanımış olabilirsin. Ha keza bir hapşırık bile bu durum için önemli bir zamanaralığı. Yoksa, ne kadar hoş da olsan, iyi de düşünsen, inansan da mahkumedilirsin! yalnızlığa, suçlulukların ve nedametinle yaşamaya. Çünkü sihirli sözleri söylemişsindir.

Dormansi

2011-12-24T03:12:00.000+02:00

En son S. diye bir hatun vardı; ama hatun. Sevgili S.. Hakikaten böyleydi, ne o beni dinledi, ne ben onu. Öylece kaldı. Sustu çocuk, konuşmadı. Ertesinde geceler boyu beyaz tüylü kurtlarla savaştım.
Düşün ki, iki kişisiniz ve bir küçük rakı. Bitince ne olur, yaralı kalırsın. He, aynen öyle.Susarsın dumur olursun, aynen öyle.

Fosforlu'dan posta vaaar!

2011-12-05T22:24:00.007+02:00

Ateistler için Din
Bir İnanmayanın Din Klavuzu

ALAIN DE BOTTON__Sel Yayıncılık, 2011

İngiltere'de 2012 yılında yayınlanacak olan bu kitap yazarın özel izniyle Sel Yayıncılık tarafından ilk kez Türkiye'de yayınlanmaktadır.

Alain de Botton kitapta son derece ilginç bir tez ileri sürüyor: Modern dünyanın dinlerden öğreneceği ve kendi anlayışı içinde yeniden yorumlayarak üreteceği çok farklı yaklaşımlar vardır. Çağımızın endişeli, yalnız ve modern insanı yepyeni bir bakış açısıyla kendisini iyi, mutlu ve yeterli hissetmeyi başarabilir.

Günümüzde insanlar dinle bağlarını ya tamamen koparmış ya da en aza indirgemişlerdir. Oysa dinin, eğitimden sanata, kibarlıktan dayanışma duygusuna yaşamın birçok alanında geliştirdiği yorumlar, duygusal dünyamızın gereksinimlerini karşılaması açısından incelemeye değerdir.

Dinlere ve modern hayata şaşırtıcı, yenilikçi, sarsıcı, düşündürücü bir bakış...

Çevirmenliğini Ayşe Ece'nin yaptığı "Ateistler için Din", Cevriye tarafından kendi öz iradesiyle, hiç bir etki altında kalmadan posta kutumuza bırakılmış. Teşekkür ediyor, ellerinden öpüyoruz; avuçlarından kokluyoruz. Özledik. Amin.

andaç defterimden:

2011-11-19T02:38:00.000+02:00

O Tarafı Seç

An gece olunca,

Pembe zarf aralanınca

Tütünce geçmişim,

Yol olur tarihler, kokuna kılavuz eski sahifeler.

***

“Teninin kokuna, dokuna dokuna”

yine sabah oldu, söndürdüm geceyi.

Tükenmez kalemin mürekkebi

ve müsvedde kâğıtlarım hiç bitmedi ama,

ah yine bak tükettim bu heceyi...

Kal, kal, kal.

***

O anlardan eğleşen bir yalan aklımda

arada mırıldanıp duruyorum.

Sana son deyişim olsun

nezaketle bitmeyecek öyle anlıyorum.

Çık git sokağımdan

sonu yok bu duruşun.

Bir taraf seç, o da başkası olsun.

Çirkin olsun, yere batsın, ama artık acıtmasın.

Şu yalanla bitsin madem

dinle bak fısıldıyorum;

ne dudağındaki, ne belindekiler,

ne de diğer çukurların paritesi

çirkin oğlanın ederinle paralel;

inan,

seni artık hiç sevmiyorum.

***

aRda

dı leytıst performans

2011-11-14T01:39:00.006+02:00

aRda butlan gururla sunar!
tataammm:

İncir Ağacı

2011-10-29T03:50:00.004+03:00

İncir Ağacı

Sen,

sırtını bir birine yaslamış iki incir ağacı gibisin;

önce köklerinle kaynaşırsın, üzerini toprakla örter,

sonra dallarınla bileşirsin;

bütünlüğünü ifşa edersin.

Ama hala iki ayrı gövdesindir.

Kuzeydeki yüzün bir bukle güneş bekler

kışı zor atlatmış.

Soğuğun vahameti hislerine saplanmış.

Âmasındır göremezsin yahut lâl olmuşsun, konuşamazsın.

Güneydeki yüzün yağmuru dinler

uzaktaki yağmuru dinler,

uzaktaki yağmuru,

dinler,

çağırır,

ıslanmak ister, bir nebze parıldamak ister.

Köklerin de...

Onlar da sarılmış birbirine,

Su ister, ve yine dalların

birbiriyle kaynaşmış, kederleri gibi ortak

rüzgarı bekler,

okşansın ister, okşansın, sevilsin.

İki ayrı gövdesindir aslında, iki yüzün var, bahçende izlerim

toprağında ayak izlerim var daha ilk günden

o günden beri seni izlerim

meyvelerin çil çil, uzaktan seyrederim.

Lakin

ne tuhaftır incir ağacı

yılın en şöhretli demlerinde saklanır sakınır

çiçek açmaz!

yeri gelmişken söyleyeyim

hazır mevsim baharken

vakit nümayişe meyilli, tam da olgun çağım

dala düştüyse kiraz ve bülbül de ötüyorken şevkle

yak beni...

Kaktüs ve Teksas

2011-10-12T23:37:00.001+03:00

Size,
bu odanın alacakaranlığından,
okyanusundan, beni boğan dalgalarından,
tenimde kalan tuzdan ve
yastıklarda kuruyan gözyaşından
hiç bahsetmedim.
Size,
Nasılsın diyerek başlayan telefonlarınıza
(garip,tuhaf aslında)
beyaz bembeyaz tabiatımla
"iyiyim" diyorum.
Yani aslında korkuyorum
bütün bunlar kıyamet
bütün bunlar cinnet
bütün bunlar cinayet demeye,
bir daha düzeltilemeyecek sözler
söylemeye korkuyorum.

Telefonla birlikte ışığı da kapatıp
bol şanslar deyişiniz, şanslar deyişiniz, deyişiniz
çınlarken içimde,
bunun beni ne kadar kırdığından
hiç bahsetmedim.
Bahsetmediğim çok şey var daha
yaz çiçekleri, cam çiçekleri ölüyor
akşamın altını gümüşe dönüyor
bunlar da önemli elbette
en az,
bana ihaneti öğrettiğiniz
bana kanatlarımı bıraktırdığınız kadar.

Odadaki ışığı,
tenimdeki tuzu kırdım
yastıklarda kuruyan gözyaşını,
ufku
terk ettim.
Söz kirlendi,
kendi uzayımda kendime
garsonluk etmekteyim.

Sizinle yaşadığım her şey kıyamet,
Sizinle yaşadığım her şey cinnet,
Sizinle yaşadığım her şey cinayetti.
Ruh kirlendi,
kalbimin kenarında atını durduranlar için
akrep beslemekteyim.

Birhan Keskin

andaç defterimden:

2011-10-10T02:40:00.003+03:00

Hacı Cavcav

Yukarı ki mahallenin en geniş avlusuna sahip Çorbacılar kavminin tipik özelikleri olan en büyük dört başından biriydi. Hiç solmayan siyah saçları, dudağının üstünde ince bir bıyığı vardı. 70’inde dahi ak düşmemiş saçlarının sırrı sanıyorum ki onlara çaldığı bir kısım boya ile açıklanabilirdi. Sabah uyanır, bir cıgara yakar, sundurmanın ahşap direklerine dayanır, eski bağlık yönünde tren yolu üzerindeki yeşil çayırlara dalar giderdi. İşte o an ne düşünür; çok merak ederdim. Hala daha. Aslında sağlığına dikkat ederdi. Bu cıgara faslının dışında. Mesela çok yemek yemez, kilosunu daima korurdu. Zayıftı. Ama tıfıl değil. Fit diyebilirim. Her neyse... Sonra kahvaltıya geçer; ekmeğini yavaş yudumlar, çayı da mutlaka ince belli bardakta içerdi. Sonra ütülü pantolon, gömlek ve ceketini giyer, saçını tarardı. Bazen de siyah kasketini takar, aynada kendine bakardı. İşte aynada ki siluet eminim ona büyük haz verirdi. Biliyorum ki kendini çok beğenirdi. Çünkü buna müteakip dışarıya çıkar, her daim boyalı iskarpinlerini hızlıca giyer ve o keyifle bir cıgara daha yakardı. İnce bir duman üfler, yavaş yavaş evin avlusunu terk ederdi. Çapkındı. Dedemdi. Özlüyorum. Bu aralar çok çok hem de. Uyanma şansın yok dimi? Peki, ışıklar içinde uyu o zaman emi.

aRda, 14 Mart 2010 Pazar

2011-10-05T22:24:00.000+03:00

...Fosforlu Cevriye; aslında sevmek ne uzun kelime.. hep üç kulaç öteden gidiyor, yaz yaz bitmiyor.

İyisi mi sağlıcakla kal.

aRda

andaç defterimden:

2011-10-05T21:40:00.012+03:00

Akşamdan Belliydi

Üryan bir karanlık hâkim
akşamdan bu yana,
şimdi gecenin yirmiikisi;
kız çocuğu ip atlıyor sokakta
“Bir, iki, üç, dört…”
Yine gelinden bahsediyor
Naciye teyze çıkmış cama,
Fahriye abla dün geceden:
“…çok mağrur ve ürkekti.”
Ardından zangoş bir kahkaha
“hah hah ha…”
Az ilerde Batak Osman
gene tutmuş köşeyi
zil zurna;
ve yine mevzu Leyla:
“Ah Leyla aah…”
Yürüyorum.
Yürüdükçe uzuyor
bağırdıkça susuyor sokak,
arttıkça azalıyor insan,
yalnızlaşıyorum…
Aniden bir el beliriyor
karanlığın arkasından
ve tüm sis dağılıyor.
Titrek sokak lambaları,
kaldırım taşında bir mendil,
kız çocuğu ardımda kalmış.
“Yedi, sekiz, dokuz…”
İçeriye çağırıyor el
kapıyı çalıyorum yalandan
“Yokuz paşam evde yokuz!”
Derken bir fısıltı:
“Arka kapı şapşal, arka kapı.”
Meğerse çıkışmış orası;
bir de girişi varmış eski ahşap binanın.
Bir insanın yaşam öyküsü gibiymiş;
dünyaya geliş serüveni mahrem,
vedası ise duyurulurmuş cümle aleme..

Ağır ağır çıkıyorum merdivenleri.
Karşımda sırtı dönük bir kadın
kadının üzerinde mor bir entari
elimde mendil, üzeri kaldırım tozu.
Yaklaştıkça yaklaşıyor
uzadıkça uzuyor bacakları.
Siyah saçları var,
ince telli gözlükleri
ardında simsiyah ışıklı gözleri
kırmızı, kalın dudakları, beyaz bir yüzü
ve müstehzi kisveler görüyorum
bu karşı konulmaz üçlüde.
Gözlerimi ovuşturuyorum ardından.
Araladığım vakit anlıyorum galiba
bir rüyaydı zannettiğim,
ya da bir seyrüsefer hayalimdeki.
Ama gerçek olan mavi ranzalar
bir de kağıt parçaları.
Lakin acıkmıştım sahiden,
çok acıkmıştım..
Susamıştım…

aRda,

29 Nisan 2008 Salı

Dürtme Karanlığı

her yırttığım agnostik fahişe imana geliyor

farkında mısın sayın yazı?

ve her düştüğüm fosseptik sana kokuyor

kusmak bile kifayetsiz.

boğuluyorum, geberiyorum ne hoş!

her sesini duyduğumda götümü kiraya veriyorum

mutlan diye.

sıçanları sever misin sayın yazı?

kıllarınla okşasalar kuyruğunu sever misin?

böğürtlenleri kemirseler canın acır mı?

saçına işeseler çıkabilir misin o çukurdan?

ben düş sokağındayım sayın yazı

etlerimi yolsalar yok dokuncası

dumanınla boğuldum sayın yazı

ama yine de dürtme,

dürtme karanlığı şeytan uyuyor.

to be inspired from Transandantal, aRda butlan

04 Mayıs 2010 Salı

2011-10-05T21:36:00.000+03:00

...İlkel koşullarda üretilmiş bir maşuksun topu topu; Dark City'ye doğmayı planlayan bir güneş olsan da benzin kaçıran ve havaya uçmasına az bir zaman kalmış bisikletsin. Bir KAMIŞ! Alelade bir serzenişsin bu âlemde: Avazın çıktığı kadar yalnızsın aslında. Avazın çıktığı kadar alkole batır gövdeni; yine de kurtulamazsın temennimden: Sen benim kucağımda vereceksin son nefesini ve ben alıp o son nefesi bir kavanoza koyacağım; nesiller boyu sergileyeceğim o aşksızlık, ihanet, vicdansızlık kokan nefesini.

Sen küfürsün. Ben bu küfrü etmeyi reddediyorum. Seni sana ediyorum. Seni sana bir hançer gibi tam da adresinde, o dolaylarda saplarken parmak izim kalsın istiyorum. Yüzünde parmakizim kalsın... Kalacak da. Pek az zaman sonra.

sözün özü

2011-10-05T21:32:00.001+03:00

"İki dudağı olan her öpülesi sıcaklık 'ağız' değildir!"
aRda butlan

2011-09-26T02:54:00.007+03:00

mutlak gerçeklik üzerine

Rutubetli camlar, siyah gökyüzü, soğuk ve özlem.. Aslında hiçbiri. Yani ümitsizlik için hiç biri etken değil. Düşünebilmek, bu durumun temel sebebi.
Bilimsel tanımımız aynı olsa da, bu türün, farkındalığının farkında olmayan mensuplarının ümidi aslında büyük bir kandırmaca. Çünkü farkındalığının farkında olan insan yalancı mutluluklar yaşamaktansa bilakis sahici acıları tercih eder. Entelektüel bilincin getirdiği kendine sorumluluk ilkesi bunu gerektirir. Bu bağlamda biliç ve bilinç altımızı birleştirmek mevzuu tam da gerçekliğe vakıf olabilmenin ön şartı; bize gösterdiği ümitsizlik ise sahici tablonun ta kendisidir.
Sahici acılarım ve ben.. Ne kadar huzurluyum bir bilseniz.

aRda, 17 Ekim 2010 Pazar

2011-08-28T19:35:00.001+03:00

...dürtme içimdeki narı,
üstümde beyaz gömlek var.

BK

Eylülde Gel

2011-08-24T23:45:00.002+03:00

Tatil geldiği zaman
Ağlarım ben inan
Gidiyorsun işte
Arkana bakmadan
Nasıl geçer bu yaz
Ne olur bana yaz
Sen sen sen
Sen bir ömre bedel
Yok yok yok
Gitme gitme gel
Eylülde gel

Okul yolu sensiz
Ölüm kadar sessiz
Geçtim o yoldan dün
İçim doldu hüzün
Yapraklar solarken
Adını anarken
Bekletme ne olur
Gelmek zamanı gel
Yok yok yok
Gitme gitme gel
Eylülde gel

Eylülde gel Eylülde okul yoluna
Konuşmadan yürüyelim gireyim koluna
Görenler dönmüş hem de mutlu diyecekler
Ağaçlar sevinçten başımıza konfeti gibi
Yaprak dökecekler

Alpay

andaç defterimden; alev kırmızı

2011-07-23T01:04:00.001+03:00

cevriye

Dün sabaha karşıydı, 5 a.m.. Kokaini fazla kaçırmıştım, ansızın aklıma düşüverdin. Koskoca 1 sene olmuştu. Cinlerin saklambaç oynadığı o nafile aralıkta alkole fazlaca yaslanmıştım.

Lakin terapiler eksik kalmıştı, ya da biraz zaman, biraz daha...

Cevriye. Sadece odama almaktı seni,

bu pespaye kalabalıktan arındırmaktı amacım. Sadece balkonda rakı içmekti beraberce,

kaldırımda koşar adım yürüyen andavallılara ‘acele etmeyin’ demekti. 4-12 çıkışı işçi sınıfına balkondan mızıka çalmaktı. Sevişmek yoktu inan eskiz defterimde.

Hem bu kadar uzakta mıydım söylesene, bu kadar yoksul muydum, yoksun muydum bu kadar

meyveden aşk yaratsak ayva kadar eksik mi kalırdım?

Cevriye. Obsesif mecburiyet bozukluğuna temel sebep; ah o damarı bulsam kesmez miyim?

Pencereden baksan göremeyeceksin, sahil yoluna inen o caddeyi kullanmıyorum artık;

koskoca bir aldatmaca idi, ne gam. Oysa köşedeki marketin yolunu az mı gözlemiştim; senin zaman kavramın yok ki Cevriye, sarı boyalı evin duvarını az mı tembihlemiştim...

Bu kadar sene geçti Cevriye; en çok tütüncüler kazandı pembe binanın yamacında gecen teneffüs saatlerinde.

Hâşâ diyorum; sevişmek yoktu inan eskiz defterimde. Sadece rakı içmekti beraberce

tümden arınmaktı, model olmandı, tuvalimde resmin olmaktı amacım.

Elini tutmaktı; küçük ellerini tutmak, kısa ve çirkin parmaklarında ruj lekesi bıraktırmaktı.

Karadeniz’e dalıp lirik cümleler kurmaktı.

Ve her seferinde en netameli gözler bize bakanlardı. Sense...

Ben..Peki. Peki ben susuyorum öyleyse...

“O zaman al memelerini , ver bana geriye................

Siktirip gidiyorum.”

Liman şehri,, kına yak götüne...

Siktirip gidiyorum.

27 Ekim 2010, Çarşamba

aRda

andaç defterimden; aniden "yönelme" hali

2011-07-23T00:59:00.004+03:00

aşkın e- hali

Bir elimde kâğıt-kalem, diğerinde votkam, önümde ekran, yan yana çekilmiş fotoğraflarımıza bakıyorum ve o güzel Paris’e sadece 4 saat uzaklıktayım. Geçmişe derin derin dalıyorum. Belki de uzun zamandan sonra ilk kez. Çünkü öyle bir hal aldı ki hayatım vücudumla yüzleşen rutubetli, birbirini tutmayan organ floralarına karşı immün sistemimde yanıt oluşturacak mutasyon mekanizmaları sekteye uğramaya çok yakın. Düşünmek için zaman çok yetersiz. Ama bu sefer şans tanıyorum. Çünkü karşımda. Üzerinde pembe, pileli eteği, siyah yeleği var; yakasında pembe bir çiçek ve bakarken içinde kaybolduğum, sadece birkaç kez dokunabildiğim, eksik kaldığım simsiyah obur saçlarında yine pembe bir çiçek süzülüyor. Teni hafif güneş yanığı, göğüs-bel-popo oranı da her zamanki gibi muazzam stabilizede. Hiç kilo görmez bu vücut. Sevgisiz kaldıkça sanırım böyle. Biraz da korkum bundan. Eğer elime geçse tam yüz kilo basabilir çok kısa zamanda, bundan eminim. Resmini kime göstersem an yine kıskançlık nöbetlerine döner. Ama onu bir saniye daha düşünmem. Şu an ama öyle değil.

Feci halde zıvanadan çıkmış vaziyetteyim. Epeyidir. Belki 2 yıldır. Bunu bile temyiz edebilmek için ona bakmam yetti, tuhaf. Elimi eteğimi topladım. Kendime çeki düzen verdim. Silkindim. Ama yazıktır, bir Fransız’daki asalet ondakinin yanında eksik kalır. Ve güzel Paris kalabalıklarda yaşanan yalnızlığa böylece şahit olur. Kabul ediyorum, içinde kesif bir cinsel arzu da barındıran bu tutku yalnızca onun karakter ve morfolojisine olan bağlılıktan ileriye gelen bir gerçek değildir. Yaşamım dâhilinde maruz kaldığım yalancı gerçeklerden çok daha kıymetli bulduğum sahici acılarımdan biridir. Evet, aynen öyledir. Bir de, tek sefer kollarıma alsam belki tüm hırslarımın biteceğini vurguladığım en büyük yalanlarımdan biridir. Şuan da vakıf olduğum, votkamın dibinde kalan tüm alkolü soğurmuş şeftali kadar başımı döndürmüştü vaktinde, şimdi bakıyorum da hangi orospu onun verdiğini bana verebilir ve kim ne yapabilir ki beni imana tekrardan çağırabilir? Ömrümün geri kalan kısmı hep bu soruyla geçecek ve ben hiçbir vakit kasıklarımdaki ona olan dinamiğin azalan ivmesine müdahale etmeyeceğim. Bu bir tehdit değil ama küçük bir istirham diyelim; ezkaza bir gün elime geçerse hakikaten fena olacak.

18 Eylül 2010, Cumartesi

aRda

andaç defterimden; 'u' dönüşü

2011-07-23T00:50:00.003+03:00

'u' dönüşü

Keton cisimcikleri

gözüne her baktığımda görüyorum

artmış kanında keton cisimcikleri.

acıktığını anlıyorum da, spermlerim yaş haddini zorlamakta

sana kıyamıyorum.

tam on ay oldu,

ellemeyeli çürümüş tuttuğum veresiye defteri.

ezdiğimiz o çimler var ya,

-hani en son ormanda sevişmiştik-

seni yasladığım yaşlı konifer suyuna zehir akıtmış toprağın

çimlerin tamamı sararmış.

geçtiğimiz küçük patikada

şimdi kuyruklu cadılar kör ebe oynuyor...

boşaldığım her sarı sayfa kör olmuş

ebemi onlara satsam ışıkları yakar mısın?

...

şehirse hala ıslak,

damlardaki örümcekler örtmüş geriye kalan cinayeti

koşturan insancıklar hala oralarda

kimisi nikahı kıymış, kimisi sözünü kesmiş

sözümü kesen lavukları hala sevmem biliyor musun?

...

gözüne her baktığımda görüyorum

artmış kanında keton cisimcikleri.

acıktığını anlıyorum da, spermlerim yaş haddini zorlamakta

sana kıyamıyorum.

zararına çıktığım mihrabından

geçmişe tükürüyorum

ne yana baksam puslu,

arkasında iblis, işaret parmak gösteriyor

iştahla, beni yanına çağırıyor

arkasında iblis, orta parmak gösteriyor-ağzında kanlı cerahat ve salyaları

sanırım yaşlanıyorum.

...

mekansa hala ibne,

götünü Kaçkarlar’a yaslamış

ezan sesine uluyor utanmadan.

fenalık geldi su sesinden

martılar dahi göç etmiş Afrika dar memleket

masumiyet en elzem insanlık savaşı

yavşakça hem de, utanmazca.

kanun tanımıyorum; tacizlere kapıldım bana dur diyen yok

emperyal hislerim var kendimi alamıyorum affet

dur diyen yok lanet dünyada avuçlarım üşüyor

egom müsait değil sana gel diyemem

tut işte yakamdan

mesnetsiz yalanlar söyle

taahhütsüz randevular belirle

kanmaya hazır içimdeki piç kurusu.

andaç defterimden; üç ayrı yönde-üç ayrı lirixxx

2011-07-23T00:17:00.008+03:00

kavşakta, sürüp gidebileceğin dört yol vardır sözü külliyen palavradır. aktığın bir, akabileceğin üç yol vardır. 'u' dönüşü pratikte yasaktır; feci şekilde cezalandırılır. nokta.

aşkın e- hali_*

Aklım yaşamı süzemiyor; geçmişin içine bak.

Araladığın kutu Pandora’nınki değil. İzahı şart.

Adaletin tek koşul. Sen sürüp giderken yaşama dalamıyorum.

Şeytanın işine bak, hem tenine hem sözüne uzak

bilmem ne kadar oldu yüzünü göremiyorum.

Kim kaldı dünden fani, sırtımda yükü

ensemde nefesi, tanrıdan başka?

Onun da sonu yakın, uçurumun kenarındayım.

Tahminimde yanılmadım, iyi ki geldin.

O gün hasıl oldu, bak buradayım.

Ne var ki hala adını koyamadım;

yıllar geçti beraber,

lâkin araftayım.

aRda butlan, 23 Ekim 2010 Pazar

aşka gelmek; izmir'de

gecene tapmak isterdim, lakin
hissettim
çivilemişler geceyi alnından
dün gece
bacağım kopsa bu kadar acımazdı
üst dudağından, 'ben'imsi tatlılıktan sızan kan
çenendeki katlantıları aşmış
rengi siyah olmuş sütyeninle özdeş
zaten siyah senin mahiyetin
-oysa saçların ne ahenkli üç-beş yıl önce, balayında
ben saça aşığım senin haberin yok-
dün gece!
ırzına geçmişler
yağmur olmuş, dökülmüş İzmir'e, simsiyah kan damlaları
bu yüzden hüzünlüymüş meğer dün gece
bu gece...çünkü yoksun.

aRda, 09.05. 2010

Antogonistika

Bir soğuk telefon konuşmasıyla başladı her şey.

Ne duyan oldu ne gören.

An, menfur bir cinayet tadında ve bir intihar kadar yalnızdı

ta ki telefonlar karşılıklı kapanıncaya dek.

Bir anda tüm sessizlik bozuldu

iki münferit şahsiyet ve gürültüyle uyandı gün.

İkiye bölündü gün

ve gece

dakika, her saniye.

İki ayrı dünyaya gebeydi lanet olası konuşma

Göz göre göre doğurdu

bağıra bağıra doğurdu,

engel olmadım.

aRda, 18.04.2010

kifafınefs sürecinin nihayetine...

2011-07-23T00:16:00.001+03:00